Do wypadania włosów z przyczyn toksycznych dochodzi przede wszystkim w wyniku zatrucia, np. talem, arsenem, rtęcią. W przypadku zatrucia talem występują charakterystyczne zmiany w strukturze włosa widoczne w badaniu mikroskopowym.
Łysienie pojawia się po ok. 2 tygodniach po spożyciu trucizny, utrata włosów jest niemal całkowita, a odrost następuje po ok. 6-8 tygodniach. Przy zatruciach leczenie chorego to przede wszystkim podanie antidotum i ratowanie życia chorego.
Nadmierne wypadanie włosów w trakcie trwania i po przebyciu chorób zakaźnych wywołane jest przede wszystkim gorączką, a także czynnikami toksycznymi i niedoborami pokarmowymi mogącymi się pojawić podczas choroby. Wzmożona utrata włosów występuje zwykle w 2-4 miesięcy po ustąpieniu gorączki.
Powodem mechaniczną wypadania włosów u osoby dorosłej może być uczesanie wywołujące nadmierne napięcie włosów (”koński ogon”, kok). W tych przypadkach zaleca się zmianę uczesania. Jeżeli dokona się tego odpowiednio wcześnie, włosy odrosną całkowicie. Zbyt późna interwencja spowoduje utrzymanie się trwałego wyłysienia wskutek zaniku mieszków.
Włosy odrastają samoczynnie. Jako środek wspomagający, podaje się preparaty wzmacniające i witaminy. Z łysieniem spotykamy się także w przebiegu kiły. Może ono mieć charakter rozlany lub ogniskowy. Oczywiście, kiła wymaga leczenia swoistego, które zwykle znacznie przyspiesza odrost włosów.
Łysienie polekowe spowodowane są m.in. leki cytostatyczne i immunosupresyjne stosowane obecnie nie tylko w schorzeniach nowotworowych (w dermatologii wykorzystuje się je np. w ciężkich odmianach łuszczycy, kolagenozach układowych, pęcherzycach). Łysienie może rozpocząć się już po 3 tygodniach stosowania leku.